هگست چگونه پنتاگون را به مسیر جنگ با ایران برد؟

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، روزنامه «ال پائیس» در گزارشی انتقادی نسبت به عملکرد وزیر جنگ آمریکا، عنوان کرد: «پیت هگست» با سیاسی‌کردن پنتاگون و اعمال دیدگاه‌های تند خود، نقش کلیدی در آماده‌سازی زمینه‌های حمله به ایران ایفا کرد، اما پیچیدگی و پیامد‌های احتمالی جنگ ممکن است شخص وی را به «قربانی» بازی‌های سیاسی و نظامی تبدیل کند.

این روزنامه اسپانیایی عنوان کرد: «حداکثر کُشندگی، نه قانون‌مداریِ سست» یا «اثر خشونت‌آمیز، نه درست‌کاری سیاسی»، برخی از شعار‌هایی هستند که «پیت هگست» وزیر دفاع آمریکا، یا همان‌طور که خودش ترجیح می‌دهد بگوید، وزیر جنگ، در سخنرانی‌های عمومی‌اش مطرح می‌کند.

در نشست‌های خبری درباره حمله آمریکا و اسرائیل به ایران نیز لحن او به همان اندازه تهاجمی بوده است: از «ویرانی کامل» و «نبردی بی‌امان» علیه دشمن سخن می‌گوید.

وی چند هفته پیش، در مراسمی مذهبی در پنتاگون، از خدا خواست «خشونتی عظیم» را علیه «کسانی که شایسته ترحم نیستند» برکت دهد. او در برابر کسانی که در داخل پنتاگون آنها را دشمن می‌داند نیز رحم نداشته است: طی ۱۴ ماه، شمار زیادی از فرماندهان ارشد را به دلیل اختلاف‌نظر کنار گذاشته است. بسیاری از آنها زن یا مردان آفریقایی‌تبار بوده‌اند. وی بیش از ۱۲ فرمانده ارشد، از جمله رئیس ستاد ارتش را برکنار کرده است.

در ادامه این گزارش آمده است: این مجری سابق فاکس نیوز، از زمان ورود به پنتاگون در ژانویه سال گذشته، یک ماموریت مشخص داشته است: تبدیل نیرو‌های مسلح آمریکا، که به نظر او بیش از حد قانون‌مدار و فاقد منابع و اعتمادبه‌نفس لازم هستند، به یک ماشین نابودگر دشمن، متخصص در همان «کُشندگی» که مدام از آن سخن می‌گوید.

وی همچنین می‌خواهد چهره نظامی آمریکایی را تغییر دهد: سربازان باید «جنگجو» باشند، نه «مدافع» و ترجیحا شبیه خودش باشند: سفیدپوست، مسیحی و مرد. (هر چند این را علنی نمی‌گوید)

در دوران مدیریت او بر پنتاگون، دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری آمریکا، عملا اختیار کامل برای استفاده از نیرو‌های مسلح یافته است؛ آنها را در شهر‌های دموکرات مستقر کرده، برای اجرای سیاست‌های مهاجرتی به کار گرفته، برای حمله به قایق‌های مظنون به قاچاق مواد مخدر در کارائیب و اقیانوس آرام، و همچنین از آنها برای عملیات نظامی و جنگ در خارج از کشور بدون مجوز کنگره استفاده کرده است. ترامپ همچنین بودجه‌ای عظیم برای ارتش درخواست کرده است؛ ۱.۵ تریلیون دلار، معادل تولید ناخالص داخلی ترکیه.

به نوشته ال پائیس، اکنون، در میانه جنگ با ایران و در حالی که ترامپ باید درباره اعزام نیرو به خاک ایران تصمیم بگیرد، هگست ژنرال «رندی جورج» رئیس ستاد ارتش آمریکا را کنار گذاشته است؛ یک نظامی باسابقه با کارنامه‌ای چشمگیر در عراق و افغانستان. هیچ دلیل رسمی برای این برکناری که به صورت استعفا اعلام شد، ارائه نشده است. برخی آن را به ارتباط او با دولت قبلی نسبت می‌دهند و برخی دیگر معتقدند این اقدامی در چارچوب رقابت‌های داخلی بوده است.

در ادامه این گزارش آمده است: هیچ وزیر دفاعی در سال‌های اخیر تا این حد پنتاگون را سیاسی نکرده است. هگست تلاش می‌کند ارزش‌های راست‌گرایی ترامپی و نوعی مسیحیت انجیلی ملی‌گرا را به ارتش تزریق کند. او مراسم دعا در پنتاگون برگزار و محدودیت‌هایی برای خبرنگاران وضع کرده (که بعد‌ها لغو شد)، و حتی نظامیانی را که به دلایل انضباطی مجازات شده بودند، بخشیده است.

طبق گزارش رسانه‌ها، او در انتصاب‌ها و ارتقا‌ها دخالت کرده است. نیویورک‌تایمز گزارش داده که او ارتقای چهار سرهنگ، دو مرد آفریقایی‌تبار و دو زن، را متوقف کرده است. شبکه ان‌بی‌سی نیز از موارد متعدد لغو ارتقای افراد از اقلیت‌ها در سطوح مختلف خبر داده است. او پیش‌تر ژنرال «سی. کیو براون» رئیس ستاد مشترک، اولین آفریقایی‌تبار در این سمت را نیز کنار گذاشت. وی همچنین فرمانده گارد ساحلی و رئیس نیروی دریایی را برکنار کرد.

در اقدامی دیگر، روسای خدمات حقوقی ارتش (JAG) را نیز برکنار کرد؛ کسانی که مسئولیت بررسی قانونی بودن عملیات‌های نظامی آمریکا را بر عهده داشتند. این نقش برای هگست، بیشتر مزاحم بود، زیرا مانع اقدامات بحث‌برانگیز می‌شد؛ مانند حمله به یک کشتی ایرانی در آب‌های بین‌المللی بدون کمک به بازماندگان، یا کشته شدن بیش از ۱۷۵ نفر، بیشتر آنها کودکان، در یک مدرسه ایرانی.

بنابراین، کسی نبود که یادآوری کند «نبرد بی‌امان» که او مطرح می‌کند، خود یک جنایت جنگی محسوب می‌شود.

به نوشته ال پائیس، با وجود انتقاد از رویه و اقدامات بحث‌برانگیز هگست، وی فعلا از حمایت ترامپ برخوردار است؛ رئیس جمهوری که او را نخستین مشوق حمله به ایران معرفی کرده است. اما این حمایت ممکن است تغییر کند. اگر جنگ با ایران پیچیده شود و پیامد‌های منفی داشته باشد، ترامپ ممکن است او را مقصر بداند و به این ترتیب، مردی که خود را جنگجو می‌داند، ممکن است در نهایت خود به «قربانی» تبدیل شود.