سلامی برآمده از منطق علوی به رهبری که در راه سلوک معنوی بذل جان کرد

یادداشت مهمان_ سید مهدی خاموشی، رئیس سازمان اوقاف و امور خیریه: در بدرقه فقیه مجاهدی که همه عمر خویش را در جهاد با دشمنان اسلام، دفاع از امت اسلامی و رهبری جبهه مقاومت سپری کرد، شاید هیچ سلامی رساتر از این نباشد:

السلام علیک یا خاصَّهَ أولیاءِ الله.

این تعبیر، برخلاف آنچه در نگاه نخست به نظر می‌رسد، صرفاً یک عبارت عاطفی یا ستایش‌آمیز نیست؛ بلکه ریشه در یکی از عمیق‌ترین آموزه‌های دینی درباره حقیقت جهاد دارد.

امیرالمؤمنین علیه‌السلام در خطبه بیست‌وهفتم، جهاد را با تعبیری توصیف می‌کنند که جایگاه مجاهد را نیز روشن می‌سازد: «جهاد، دری از درهای بهشت است که خداوند آن را برای اولیای خاص خود گشوده است.»

در این بیان نورانی، جهاد تنها یک تکلیف شرعی یا یک میدان نبرد نیست؛ بلکه نشانه‌ای از مرتبه‌ای ویژه در سلوک الهی است. همه مؤمنان مخاطب ایمان‌اند، اما همه به مقام «خاصّه أولیاء الله» راه نمی‌یابند. آنچه این درِ بهشتی را می‌گشاید، آمادگی برای بذل جان، تحمل سختی‌ها، ایستادگی در برابر باطل و ترجیح رضای خدا بر همه تعلقات دنیوی است.

از همین رو، «خاصّه أولیاء الله» یک عنوان تشریفاتی نیست؛ وصف کسانی است که خداوند آنان را برای پیمودن دشوارترین مسیر بندگی برگزیده و توفیق جهاد را نصیبشان ساخته است.

اگر انسانی زندگی خود را وقف مبارزه با دشمنان اسلام کند، بار سنگین هدایت و فرماندهی جبهه مقاومت را بر دوش کشد، از تهدید و ترور نهراسد و سرانجام نیز در همین راه به شهادت برسد، دست‌کم بر اساس معیارهایی که آموزه‌های دینی برای اهل جهاد ترسیم کرده‌است، این سلام درباره او شایسته خواهد بود.

از این منظر، هنگامی که در بدرقه قائد شهید زمزمه می‌کنیم:

السلام علیک یا خاصَّهَ أولیاءِ الله

در حقیقت، زبان خود را به منطق علوی نزدیک می‌کنیم؛ منطقی که جهاد را دروازه‌ای می‌داند که خداوند تنها بر روی برگزیدگان اولیای خویش می‌گشاید.

چه زیباست که وداع ما تنها با اشک نباشد؛ بلکه با سلامی همراه شود که ریشه در معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام دارد؛ سلامی که هم از نظر ادبی استوار است، هم از نظر معرفتی مستند، و هم با سراسر زندگی فقیه مجاهدی که عمر خود را در میدان جهاد گذراند، تناسبی عمیق دارد:

السلام علیک یا خاصَّهَ أولیاءِ الله.